Natuurwettenskappe
Welkom by Universiteit Stellenbosch

​Fakulteit Natuurwetenskappe-nuus

 

 

Nuwe raamwerk sal Wêrelderfenisterreine teen indringerspesies help beskermhttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7608Nuwe raamwerk sal Wêrelderfenisterreine teen indringerspesies help beskermCorporate Communication & Marketing / Korporatiewe Kommunikasie & Bemarking [Alec Basson]<p>'n Span internasionale wetenskaplikes, insluitend drie navorsers verbonde aan die Sentrum van Uitnemendheid vir Indringerbiologie (SIB) by die Universiteit Stellenbosch (US), het vorendag gekom met 'n nuwe monitering- en verslagdoeningsraamwerk om Wêrelderfenisterreine teen bykans 300 verskillende uitheemse indringerspesies (mikro-organismes, diere en plante) te beskerm. </p><p>Hulle het die huidige status van biologiese indringing en die bestuur daarvan by 241 natuurlike en gemengde Wêrelderfenisterreine wêreldwyd ondersoek. In Suid-Afrika is die Makhonjwaberge by Barberton, die Kaapse planteryk, iSimangaliso-vleilandpark en die Vredefortkoepel bestudeer. Die studie is aan die hand van dokumente van UNESCO en die Internasionale Unie vir Natuurbewaring (IUCN) onderneem. Die groep se navorsingsbevindinge het onlangs in <a href="https://link.springer.com/article/10.1007/s10531-020-02026-1"><span class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style=""><strong style="">Biodiversity and Conservatio</strong><strong style="">n</strong></span></a> verskyn.</p><p>“Ons ondersoek het getoon dat inligting oor die teenwoordigheid, bedreiging en bestuur van uitheemse indringerspesies by baie van die Wêrelderfenisterreine bra beperk is. Verslae oor die status van biologiese indringing was ook by tye inkonsekwent," sê hoofnavorser dr Ross Shackleton van die SIB en die Instituut vir Geografie en Volhoubaarheid aan die Universiteit van Lausanne, Switserland.<br></p><p>Shackleton voeg by dat die gebrek aan 'n stelselmatige verslagdoeningsmetode dit baie moeilik maak om inligting tussen terreine te vergelyk en 'n indruk van wêreldwye tendense te vorm. </p><p>“Minder as die helfte van die Wêrelderfenisterreine wat uitheemse indringerspesies as 'n bedreiging aangedui het, het volledige inligting oor die bestuur van hierdie spesies beskikbaar gehad. Dít onderstreep die behoefte aan 'n goeie monitering- en verslagdoeningsraamwerk vir biologiese indringing by Wêrelderfenisterreine en ander beskermde gebiede wêreldwyd."<br></p><p>Shackleton sê hul raamwerk stel protokolle voor vir dataversameling en verslagdoening oor (i) die maniere waarop uitheemse spesies in Wêrelderfenisgebiede beland, (ii) watter uitheemse spesies tans daar aangetref word, (iii) die impak en bestuur van dié spesies, (iv) 'n voorspelling van toekomstige bedreigings en bestuursbehoeftes, en (v) die identifisering van kennisleemtes. Hierdie inligting kan dan gebruik word om 'n oorhoofse “bedreigingspunt of -vlak" (baie hoog, hoog, matig, laag, of datagebrekkig) aan 'n bepaalde terrein toe te ken.<br></p><p>“'n Kernfaset van die nuwe raamwerk behels 'n lys van alle uitheemse indringerspesies wat op 'n sekere terrein aangetref word. Met daardie inligting kan daar tred gehou word met veranderinge in bedreigings én met die implementering en sukses van indringerspesiebestuur."<br></p><p>Die wetenskaplikes het hul raamwerk by sewe terreine regoor die hele wêreld getoets, waaronder by die Vredefortkoepel in Suid-Afrika. Shackleton sê dié proewe het méér inligting as vorige moniteringsinisiatiewe opgelewer.<br></p><p>“So byvoorbeeld het die <em>IUCN World Heritage Outlook</em> van 2017 die indringerspesiebedreigingsvlak vir die Serengeti, Keoladeo, Donana en Vredefortkoepel as 'datagebrekkig', 'lae bedreiging' of 'nie gelys nie' aangedui. Daarteenoor val ál hierdie Wêrelderfenisterreine nou in die kategorie van matige tot hoë bedreiging van biologiese indringing op grond van ons assessering aan die hand van die raamwerk." Hy voeg by dat hulle ook op 'n paar bestuursuksesse afgekom het, soos Aldabra Atoll, waar indringerspesies weens goeie bestuur afgeneem het. </p><p>Shackleton hoop hul raamwerk sal die konsekwentheid, vergelykbaarheid en algehele waarde van toekomstige verslagdoening oor die bedreiging en bestuur van uitheemse indringerspesies by Wêrelderfenisterreine en ander beskermde gebiede verbeter.<br></p><p>“Die gebruik van hierdie raamwerk sal dit makliker maak om vergelykings te tref en beste praktyk tussen terreine uit te ruil, en sal die toekenning en prioritisering van finansiering vir die bestuur van uitheemse indringerspesies help rig. Dit kan ook die grondslag lê vir 'n vryelik beskikbare globale inligtingstelsel met 'n inventaris van indringerspesiebedreigings vir hierdie gebiede."<br></p><p>Medenavorser prof Dave Richardson van die SIB stem saam met Shackleton oor die belang daarvan om hierdie gebiede te beskerm. “Wêrelderfenisterreine het te kampe met 'n al hoe groter bedreiging van biologiese indringing, wat inheemse biodiversiteit en die lewering van ekosisteemdienste in gevaar stel. Boonop is uitheemse indringerspesies 'n finansiële las, want dit kan besonder duur wees om te bestuur."<br></p><p>Die wetenskaplikes stel voor dat monitering en verslagdoening verkieslik deur plaaslike kenners of bestuurders gedoen word, terwyl staatsowerhede die implementering van die raamwerk in vennootskap met plaaslike rolspelers behoort te doen. <br></p><ul><li><strong>BRON</strong>: Shackleton, R.T. <em>et al.</em><em>*</em> 'Biological invasions in World Heritage Sites: current status and a proposed monitoring and reporting framework'. <em>Biodiversity and Conservation</em>. <a href="https://link.springer.com/article/10.1007/s10531-020-02026-1"><span class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style=""><strong>DOI: 10.1007/s10531-020-02026-1</strong></span></a></li></ul><p>*Outeurs van hierdie navorsingsreferaat sluit in Ross Shackleton (Sentrum van Uitnemendheid vir Indringerbiologie – SIB – Universiteit Stellenbosch/Instituut vir Geografie en Volhoubaarheid, Universiteit van Lausanne), Bastian Bertzky (Gesamentlike Navorsingsentrum, Europese Kommissie), Louisa Wood (Sentrum vir Omgewing, Visserye en Akwakultuur, Verenigde Koninkryk), Nancy Bunbury (Seychelle-stigting/Sentrum vir Ekologie en Bewaring, Universiteit van Exeter), Heinke Jäger (Charles Darwin-stigting), Remco van Merm (Internasionale Unie vir Natuurbewaring – IUCN), Christian Sevilla (direktoraat van die Galapagos Nasionale Park), Kevin Smith (IUCN), John Wilson (SIB/Suid-Afrikaanse Nasionale Biodiversiteitsinstituut), Arne Witt (Sentrum vir Landbou en Biowetenskappe Internasionaal, Nairobi) en Dave Richardson (SIB).<br></p><p><strong>Foto</strong>: Vredefort Wêrelderfenisterreine: <strong>Krediet</strong>: Wikimedia Commons.<br></p><p><strong>SLEGS VIR MEDIANAVRAE</strong></p><p>Dr Ross Shackleton<br></p><p>Sentrum van Uitnemendheid vir Indringerbiologie/Instituut vir Geografie en Volhoubaarheid Universiteit Stellenbosch/Universiteit van Lausanne</p><p>E-pos: <a href="mailto:rtshackleton@gmail.com"><strong class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style="">rtshackleton@gmail.com</strong></a> </p><p><br></p><p>Prof Dave Richardson<br></p><p>Sentrum van Uitnemendheid vir Indringerbiologie </p><p>Universiteit Stellenbosch</p><p>E-pos:<strong class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style=""> </strong><a href="mailto:rich@sun.ac.za"><strong class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style="">rich@sun.ac.za</strong></a> </p><p><strong>UITGEREIK DEUR</strong></p><p>Martin Viljoen</p><p>Mediabestuurder</p><p>Korporatiewe Kommunikasie en Bemarking</p><p>Universiteit Stellenbosch</p><p>E-pos: <a href="mailto:viljoenm@sun.ac.za"><strong class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style="">viljoenm@sun.ac.za</strong></a><strong class="ms-rteThemeForeColor-5-0" style=""> </strong><br></p><p><br><br></p>
WWF-verslag: twee-derde afname in wildlewe populasies sedert 1970http://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7586WWF-verslag: twee-derde afname in wildlewe populasies sedert 1970Media & Communication, Faculty of Science<p>Prof Guy Midgley van die Universiteit Stellenbosch is een van 125 spesialiste vanoor die wêreld wat bygedra het tot die Wêreld Wildlewe Fonds (WWF) se <em><a href="https://livingplanet.panda.org/">Living Planet 2020</a></em> verslag wat vandag gepubliseer is.</p><p>Prof Midgley, 'n internasionaal erkende leier op die gebied van biodiversiteit en klimaatsverandering, is verbonde aan die Departement Plant- en Dierkunde aan die US.</p><p>Die <em>Living Planet Report 2020</em> verskaf 'n omvattende oorsig van die toestand van ons natuurlike wêreld deur middel van die Lewende Planeet-indeks. Hierdie indeks, wat deur die Soölogiese Vereniging van London verskaf word, volg al sedert 1970 globale tendense in die voorkoms van wildlewe.</p><p>Volgens 'n mediaverklaring wat deur die WWF uitgereik is, wys die Lewende Planeet-indeks dat daar tussen 1970 en 2016 'n afname van 68% in die globale voorkoms van gewerwelde diere was. Dié afname word hoofsaaklik toegeskryf aan die vernieting van natuurlike habitat en die gebruik van en handel in wildlewe.</p><p>In die afdeling “Deep dive into biodiversity in a warming world", skryf Prof Midgley dat een-vyfde van wilde spesies binne hierdie eeu die risiko van uitsterwing in die gesig staar, net as gevolg van klimaatsverandering en selfs ten spyte van daadwerklike pogings om die impak daarvan te verminder. Selfs meer kommerwekkend is die feit dat onlangs modelle toon dat veranderde klimaatstoestande daartoe gaan lei dat verskeie spesies binne 'n ekosisteem bykans gelykertyd hul toleransievlakke gaan bereik – dit kan tot skielike verliese in biodiversiteit lei. Wêreldwyd is veral biodiversiteitsbrandpunte, soos die Kaapse Fynbos en die Sukkulente Karoo, veral vatbaar vir sulke impakte.</p><p>Volgens Midgley kan hierdie risiko's net vermy word indien ons ons gebruik van fossielbrandstowwe verminder: “Indien ons voortgaan soos nou, sal tropiese oseane binne 'n dekade oor die drumpel gestoot word, en tropiese woude binne 'n halfeeu. </p><p>Indien globale temperature globaal met meer as 4° C vermeerder, sal 15% van ekologiese gemeenskappe oor die drumpel gestoot word. Indien ons globale verwarming onder 2°C hou, verminder die impak na minder as 2%, verduidelik hy. </p><p>Prof Midgley is ook betrokke by die SPARC-program, waarvan die doel is om modelle te ontwikkel om die vatbaarheid van Afrika se biodiversiteit op klimaatsverandering te verstaan. Hul werk het getoon dat indien meer grond vir bewaring beskikbaar gestel word, dit aansienlik die impakte van klimaatsverandering op beide die regionale en globale vlak verminder.</p><p>Volgens die <em>Living Planet Report 2020</em> is daar grootskaalse en ambisieuse bewaringspogings nodig om die situasie om te keer, asook 'n transformasie in hoe ons kos produseer en gebruik. In hierdie opsig doen die WWF 'n dringende beroep vir optrede om die die vernietiging van natuurlike habitatte te beëindig en ons voedselsisteem te hervorm.</p><p>In die Voorwoord tot die verslag skryf Marco Lambertini, direkteur-generaal van WWF Internasionaal, dat “'n diep en kulturele verskuiwing dringend nodig is, een wat ons samelewing tot dusver nog nie kon vermag het nie: die oorgang na 'n samelewing en ekonomiese sisteem wat waarde aan die natuur heg, ophou om dit as vanselfsprekend te aanvaar, en te erken dat ons meer van die natuur afhanklik is as andersom."<br><br></p><p><br> </p>
Die wetenskap kán gedekoloniseer wordhttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7565Die wetenskap kán gedekoloniseer wordMargaret Blackie & Hanelie Adendorff<p>Die wetenskap kan gedekoloniseer word, maar dan sal ons moet erken dat ons kulturele erfenis en Westerse moderniteit ʼn rol speel in die wyse waarop wetenskap onderrig word, skryf drr Margaret Blackie (Chemie en Polimeerwetenskap) en Hanelie Adendorff (Sentrum vir Onderrig en Leer) in ʼn meningsartikel vir M<em>ail & Guardian</em> (31 Augustus).<br></p><ul><li>Lees die vertaalde weergawe van die artikel hier onder.</li></ul><p><strong>Margaret Blackie & Hanelie Adendorff*</strong><br></p><p>Die oproep tot dekolonisering het tot baie angs en intense debat in akademiese kringe in Suid-Afrika gelei. Dit is belangrik om in gedagte te hou dat hierdie oproep nie net tot Suid-Afrika beperk is nie. Desondanks het dit 'n besondere dringendheid in ons land met ons geskiedenis en voortgesette ekonomiese ongelykheid.</p><p>Waar 'n mens relatief maklik kan sien hoe 'n mens so 'n taak in die geesteswetenskappe kan uitvoer, is die oproep om die wetenskap te dekoloniseer grotendeels met minagting begroet. Die wetenskap het die oproep tot dekolonisering meestal versigtig geïgnoreer totdat die #ScienceMustFall-video soos ʼn veldbrand versprei het. Gemoedere het opgevlam en die debat het vinnig na twee moeilik hanteerbare posisies geskuif. Enersyds was daar 'n oproep om inheemse kennissisteme met die wetenskap gelyk te stel, en andersyds 'n volledige gebrek aan erkenning dat die wetenskap in Westerse individualisme ingebed en verweef is.</p><p>Ons nuuskierigheid was om 'n manier te vind om 'n gesprek tussen hierdie twee posisies te fasiliteer. Die grootste uitdaging was dat die gronde waarop die debat as geldig beskou is, betwis is weens die verskil in die manier waarop geldige kennis in die wetenskap en die geesteswetenskappe geproduseer word.</p><p>In die wetenskap is metode onafhanklik van die persoon. Nadat 'n metode duidelik beskryf is, kan redelikerwys verwag word dat 'n tweede persoon wat dieselfde eksperiment uitvoer dieselfde resultaat sal behaal. Hierdie herprodusering is die onderliggende sterkte van die wetenskap. In die sosiale wetenskappe leer 'n mens 'n oriëntering tot kennis wat op teorie gebaseer is, maar die manier waarop data geïnterpreteer word, word beïnvloed deur ʼn mense se eie geskiedenis. ʼn Besondere aspek van die sosiale wetenskappe is dat dit die maniere waarop persoonlike ervaring 'n mens se blik beïnvloed, eksplisiet maak.</p><p>Die wetenskap roem dus daarop dat dit objektief is en verwerp dikwels die relatief 'sagte' benadering van die sosiale wetenskappe. Deur dit te doen, vergeet wetenskaplikes egter 'n belangrike onderskeid. Wetenskaplike kennis is objektief, maar wetenskaplikes nie. Hulle word ook sterk deur hul kulturele erfenis beïnvloed.</p><p>Ons kan nie die feit ontken dat die wetenskap soos ons dit vandag verstaan, diep wortels in Wes-Europa het nie, en dat die ontwikkeling van wetenskap en tegnologie baie met die ontstaan van die koloniale era saamgeval het. Die tegnologiese vooruitgang wat die samelewings van daardie tyd gemaak het, het verkenning moontlik gemaak. Dit was onlosmaaklik verbind met die ontwikkeling van verfynde meetinstrumente. Chemie, byvoorbeeld, het as wetenskap eers regtig na vore getree toe ons voldoende akkurate skale gehad het. Ons kan nie die ontwikkeling van wetenskaplike kennis van daardie geskiedenis skei nie.</p><p>In die ontwikkeling van 'n gedekoloniseerde wetenskaplike kurrikulum gaan ons nie weer van vooraf begin nie. Ons sal steeds Newton se wette, en die struktuur van die atoom en die teorie van evolusie onderrig. Hierdie idees is veels te oortuigend as verklarende instrumente om dit eenkant toe te skuif. Maar wat ons kan doen, is om te begin erken dat wetenskaplikes se wetenskapsbeoefening, sterk beïnvloed is deur Westerse moderniteit. Die obsessie met die individu is baie problematies. Is daar 'n manier waarop ons kan begin besef dat alle kennis gebou is op die werk van diegene wat ons vooraf gegaan het en lewer nie net ʼn bydra tot diegene wat volg nie, maar ook tot ons tydgenote? Kan ons 'n waardasiestelsel bou vir die erkenning van bydraes wat die diep verweefde verhoudings verteenwoordig, eerder as om die individu te probeer uitlig?</p><p>ʼn Gedekoloniseerde wetenskaplike kurrikulum sal ook implikasies hê vir onderrig en leer, sowel as hoe ons inligting ervaar en daarmee omgaan. Wanneer ons 'n voorbeeld gebruik wat help om 'n konsep te onderrig, moet ons vra of almal in die klaskamer daardie voorbeeld sal verstaan. Met ander woorde, verlaag die voorbeeld die hindernis tot leer of skep dit nog 'n hindernis?</p><p>In 'n diverse wetenskapklas is dit onwaarskynlik dat een voorbeeld vir almal toeganklik sal wees. Een  van die strategieë wat ons gebruik, is om een voorbeeld te verskaf en dan die klas te vra om ander moontlike voorbeelde in klein groepies te bespreek. Hierdie voorbeelde kan dan in die groter klas bespreek word om aan te toon watter voorbeelde werk en watter nie en waarom. Op hierdie manier is daar geringer vooroordeel ten opsigte van net een soort lewenservaring  ̶  dié van die akademikus.</p><p>Uiteindelik is ons uitdaging om die werking van kultuur in akademiese wetenskap meer sigbaar te maak. Om akademiese wetenskaplikes te help verstaan dat hoewel hul wetenskap objektief, streng en potensieel grondverskuiwend is, hulle dalk onbewustelik 'n kultuur wat vir baie studente as uitsluitend ervaar, kan perpetueer. Beide kan tegelykertyd waar wees. Om dit te verbeter, vereis nie dat wetenskaplike inhoud met kommentaar op die samelewing vervang moet word nie, maar om studente ernstig te neem as hulle sê dat hulle voel dat hulle nie behoort nie, of as hulle eenvoudig met hul voete stem.</p><p><strong>*Dr Margaret Blackie is 'n senior lektor in die Departement Chemie en Polimeerwetenskap en dr Hanelie Adendorff 'n senior adviseur by die Sentrum vir Onderrig en Leer aan die Universiteit Stellenbosch. Hierdie artikel is gebaseer op hul hoofstuk in </strong><strong><em>Building knowledge in Higher Education: Enhancing Teaching and Learning with Legitimation Code Theory</em></strong><strong> (2020)</strong>.<br></p><p><br><br></p>
Top toekennings vir US chemicihttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7564Top toekennings vir US chemiciMedia & Communication, Faculty of Science<p>Drie chemici van die Universiteit Stellenbosch is deur die Suid-Afrikaans Chemiese Instituut (SACI) vir hul bydraes tot navorsing, leer en onderrig in Suid-Afrika vereer.<br></p><p>Prof Selwyn Mapolie is gekies tot 'n Genoot van die Instituut, die hoogste kategorie van lidmaatskap van die Instituut. Dit is in erkenning van sy volgehoue bydrae tot die chemie-gemeenskap in Suid-Afrika. Hierdie eer val slegs 'n geselekteerde groep lede te beurt wat uitnemendheid en leierskap getoon het in die areas van onderrig en bestuur van chemie in hul professie, en vrywillige dienslewering. </p><p>SACI het ook erkenning gegee aan dr Margaret Blackie vir haar uitstaande bydrae tot chemie-onderrig oor die afgelope vyf jaar. Sy is die ontvanger van die Instituut se medalje vir Chemie-onderwys, terwyl PhD-student Jean Lombard die SACI Nagraadse toekenning ontvang het. </p><p>Prof Peter Mallon, hoof van die department, sê die toekennings is welverdiende nasionale erkenning vir die navorsers se bydraes tot navorsing en opvoeding in chemie in Suid-Afrika. Prof Mallon is ook die president van SACI. </p><p>Prof Mapolie wie se navorsingsloopbaan oor meer as drie dekades strek, sê dit is 'n groot eer om erkenning van sy portuurgroep te kry, van wie hy baie bewonder vir die betekenisvolle bydraes wat hulle gelewer het om die dissipline te bevorder. Volgens hom is hy ook baie dank verskuldig aan sy vele nagraadse studente met wie hy oor die jare gewerk het: “My nagraadse studente het almal betekenisvolle bydraes gelewer tot my prestasies as 'n wetenskaplike," sê hy. </p><p>Dr Blackie sê sy waardeer die feit dat SACI erkenning gee vir bydraes tot opvoeding in chemie en wetenskap: “Dit is 'n enorme voorreg om die ontvanger van hierdie toekenning te wees. En ek is diep dankbaar teenoor my mentors en medewerkers.  Ek het so baie geleer deur saam met ander te werk." </p><p>Dr Blackie was onlangs die mede-outeur van twee hoofstukke in 'n boek <a href="/english/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7543"><em>Building Knowledge in Higher Education</em></a>, wat onderwerpe dek soos die dekolonialisering van die wetenskapkurrikulum, en die gaping tussen eerstejaarstudente  se teoretiese begrip van hoofkonsepte in chemie en hulle vermoë om daardie kennis oor te dra tot ander domeine soos geneeskunde en ingenieurswese. </p><p>PhD-student Jean Lombard sê sy is dankbaar, maar verras om die toekenning te ontvang, veral aangesien die laaste jaar van haar PhD-studies besonder uitdagend en baie harde werk was. Hierdie voormalige leerder van die Hoërskool Tygerberg het sopas haar doktorale proefskrif ingehandig. </p><p>“Ek werk in die veld van vastetoestand supramolekulêre chemie. Vir my navorsing het ek nuwe tegnieke ontwikkel om wat ons “multikomponent materiale" noem, te maak. Ons is geïnteresseerd daarin om hierdie materiaal te maak omdat dit 'n eenvoudige manier is om die fisiese eienskappe van 'n bestaande materiaal te verbeter. Byvoorbeeld: 'n molekuul van 'n farmaseutiese middel is dalk nie bruikbaar nie aangesien dit nie maklik oplosbaar is nie. Met my tegnieke kan dit meer oplosbaar gemaak word deurdat dit in 'n multikomponentmateriaal omgesit word.  My fokus was spesifiek om na tegnieke te soek wat min of geen skadelike oplosmiddels gebruik nie."</p><p>Sy sê sy is gefassineer deur die gedrag van molekules: “Ek kry die gevoel dat daar baie meer onder die oppervlak aangaan. Ek is opgewonde oor elke nuwe ontdekking wat gemaak word. Dit is wonderlik om sélf die skynbaar onmoontlike te kan aanskou!"</p><p>Jean se doktorale proefskrif is gedoen onder die studieleiding van dr Tanya le Roex en prof Delia Haynes.</p><p><em>​Op die foto bo, van links na regs, PhD-student Jean Lombaard, Dr Mags Blackie en Prof Selwyn Mapolie.</em><br></p><p><br></p>
SA klimaatsverandering-navorser kry Britse Ekologiese Vereniging-toekenninghttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7560SA klimaatsverandering-navorser kry Britse Ekologiese Vereniging-toekenningWiida Fourie-Basson<p>Die Britse Ekologiese Vereniging se <a href="https://www.britishecologicalsociety.org/membership-community/honours-awards-and-prizes/">Marsh-toekenning vir navorsing oor klimaatsverandering</a> is aan professor Wendy Foden, 'n navorsingsleier op die gebied van die assessering van klimaatsveranderingskwesbaarheid van bedreigde spesies, toegeken.</p><p>Volgens 'n mediavrystelling deur die Britse Ekologiese Vereniging (BEV),<em> </em>word prof Foden vereer vir die globale reikwydte van haar werk met die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN<em>)</em> en die Rooi Lys van Bedreigde Spesies, sowel as vir haar belangstelling om wetenskap te vertaal vir praktiese bewaringsgebruik, en in die kweek van bewaringsleierskap. Die toekenning wat voorsien word deur die Marsh Christian Trust  en deur die Britste Ekologiese Vereniging geadministreer word, sal in 2021 oorhandig word.</p><p>Prof Foden is tans werksaam by die Suid-Afrikaanse Nasionale Parke se Kaapse Navorsingsentrum, waar sy 'n span lei wat toegepaste navorsing doen in en rondom die streek se nasionale parke. Sy is ook medeprofessor by die Universiteit Stellenbosch, sowel as by die Universiteit Kaapstad en tree sedert 2014 as voorsitter op van die Klimaatsverandering-spesialisgroep van die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur (IUBN) se Kommissie vir Spesie-oorlewing. </p><p>Prof Foden sê 'n nie-liniêre beroepspad wat haar gelaat het met een voet in navorsing en die ander voet in toegepaste bewaring, het haar in staat gestel om gapings en geleenthede raak te sien vir transdissiplinêre samewerking: “Die meeste van my navorsing was hoogs samewerkend. Dus gee die toekenning erkenning aan 'n gemeenskap van baie toegewyde navorsers. Ek is baie bevoorreg om in 'n posisie te wees waar ek sleutelpersone byeen kan bring wat nuttige eindprodukte kan lewer terwyl ons ook lekker lag. Ek is bly dat sulke “sagte vaardighede" ook toenemend erkenning in die wetenskappe geniet."</p><p>Van 2007 tot 2013 het sy die IUBN se pogings in die ontwikkeling van 'n metode vir die assessering van spesies se kwesbaarheid vir klimaatsverandering gelei. Sy kon put uit die groot verskeidenheid spesialiste se veldkennis en navorsingsbevindings ten einde 'n assesseringmetode te kon voortbring wat saam met die IUBN se Rooi Lys van Bedreigde Spesies gebruik kan word. Sy verduidelik: “Ons het die metode toegepas op die wêreld se voëls, amfibieë, korale en die studie het uiteindelik die eerste in sy soort geword om volledige spesiegroepe regoor die wêreld aan te pak. Hierdie benadering is wyd aanvaar en word tans deur navorsers en bewaringskundiges wêreldwyd gebruik," verduidelik sy.</p><p>Van 2014 tot 2016 het sy hierdie werk voortgesit ten einde globale riglyne vir beste praktyk op te stel  wat gebruik kan word om spesies se kwesbaarheid vir klimaatsverandering mee te bepaal. Hiermee het sy weer 'n diverse groep navorsers en kundiges van oor die wêreld bymekaar gebring: “Aangesien ons studieveld nuut is, het dit 'n moeilike geswoeg deur donker en verstrengelende onsekerhede beteken. Uiteindelik het ons daarin geslaag om praktiese riglyne vir bewaringskundiges op te stel en ons werk tans saam met die IUBN om bogenoemde as deel van die IUBN se Rooi Lys-opleiding in te sluit."   </p><p>“Hierdie riglyne het ook 'n aantal belangrike navorsingsgapings en -behoeftes na vore gebring. Ek dink dat die mees onsekere areas van wetenskap ook die mees opwindende is en die grootste geleenthede bied om betekenisvolle en innoverende werk te doen. Ek het dalk meer grys hare en 'n sterker leesbril as toe ek met hierdie werk begin het, maar ek was nog nie een dag verveeld nie en dit is baie bevredigend om te sien dat dit in die praktyk gebruik word," voeg sy by.</p><p>Vir hierdie werk het sy onlangs die IUBN se George Rabb Toekenning gekry vir haar “innoverende, dinamiese en deurdagte leierskap van die Kommissie vir Spesie-oorlewing se werk oor klimaatsverandering". </p><p>Professor Jane Memmott, president van die Britse Ekologiese Vereniging, sê die pryse gee elke jaar erkenning aan, en vier die uitsonderlike bydraes van individue om ekologie te bevorder en die belangrikheid daarvan aan die samelewing te kommunikeer: “Ek is verheug om my gelukwense aan vanjaar se wenners van die BEV-toekennings te kan oordra vir hulle uitsonderlike bydraes tot ekologie."</p><p>Prof Foden sê sy is verras met die toekenning, maar besonder trots om Afrika se vrouewetenskaplikes te verteenwoordig: “Ek hoop die toekenning inspireer ander vrouewetenskaplikes, veral in ontwikkelende lande, om die uitdagings van bewaring en klimaatsverandering die hoof te bied," sluit sy af.  </p><p><strong>Meer oor die Britse Ekologiese Vereniging </strong><br>Die Britse Ekologiese Vereniging  (BEV) wat in 1913 gestig is, is die oudste ekologiese vereniging ter wêreld. Die BES bevorder die bestudering van ekologie deur middel van sy ses akademiese vaktydskrifte, konferensies, finansiële toekennings, onderriginisiatiewe en beleidswerk. Die vereniging het 6 000 lede afkomstig van meer as 120 verskillende lande.</p><p><a href="http://www.britishecologicalsociety.org/">www.britishecologicalsociety.org</a>  <br></p>
EM contributes to local production of PPEhttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7556EM contributes to local production of PPEJurgen Kriel<div style="text-align:justify;"> One of the main reasons for the strict lockdown regulations in South Africa during COVID-19, was to prevent overcrowding of hospitals and provide them with precious time to prepare for the expected influx of patients as transmissions peaked. Over time, it became apparent that this preparation mainly centred around one critical element – the procurement of personal protective equipment (PPE). In light of these events, the Electron Microscopy (EM) Unit is currently providing critical EM analytical support to the Stellenbosch Nanofiber Company (SNC), which is in the process of manufacturing reusable filters for face masks.  </div><div> <span style="font-size:20px;"><br></span><span style="font-size:15pt;"></span> <div><table class="ms-rteTable-default" width="100%" cellspacing="0" style="height:137px;"><tbody><tr class="ms-rteTableEvenRow-default"><td class="ms-rteTableEvenCol-default" style="width:456.963px;"> <img src="/english/faculty/science/CAF/Documents/20200630_170213-em1.jpg" alt="" style="margin:5px;width:413px;height:240px;" />​​​​<br></td><td class="ms-rteTableOddCol-default" style="width:456.963px;"> <img src="/english/faculty/science/CAF/Documents/20200525_NEV01_box8_14_9000x_02_ap_em2.jpg" alt="" style="margin:5px;width:312px;height:240px;" /> <br> </td></tr><tr class="ms-rteTableFooterRow-default"><td class="ms-rteTableFooterEvenCol-default" rowspan="1" style="width:456.963px;">​<em>One of the filter layers (which is part of medical-grade face masks) before the SEM analysis.​​</em><br></td><td class="ms-rteTableFooterOddCol-default" rowspan="1" style="width:456.963px;">​<em>An image of a SEM analysis of the filter.</em>​<br></td></tr></tbody></table> <br>​<span style="text-align:justify;">Continuous provision of PPE to health care workers (HCWs) is of paramount importance in the fight against the COVID-19 pandemic. PPE constitutes a range of products including gloves, face shields, surgical gowns and face masks. HCWs come into contact with multiple patients per day and therefore require certified equipment to serve as an effective barrier between them and their patients. Therefore, PPE can be regarded as the barrier that not only prevents HCWs from becoming carriers of the novel coronavirus but also prevents hospitals themselves from becoming transmission ‘hotspots’, which can result in the closing of hospitals. Sadly, as a result of increased global demand, many countries are struggling to provide frontline HCWs with adequate PPE and South Africa is no exception. </span></div></div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">In response to these shortages, many local manufacturers have repurposed their production lines to manufacture various forms of PPE for general public use. The difficulty with mass producing medical-grade PPE is that manufacturers must adhere to the strict International Organization for Standardization guidelines as well as be certified by government to produce medical equipment. </div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">SNC is a prime example of a company specialising in the commercial-scale manufacturing of advanced biomedical nanofiber materials. Nanofiber materials have extremely versatile biomedical applications, encompassing wound dressing, drug release materials and cell culture scaffolds. In response to the growing demand for PPE, SNC is currently working on the production of the most important part of medical-grade face masks, namely the filter layer.  What is unique about SNC’s filter layers is that they physically entrap and immobilise viral particles as opposed to conventional melt-blown polypropylene layers that electrostatically trap particles. This might seem like a small difference, but it allows for the nanofiber-based filters to be washed and reused, whereas the electrostatic properties of the polypropylene-based filters diminish with each wash. </div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">In order to confirm whether these filter layers are capable of entrapping nanoscale particulates and to assess how robust these nanofibers are, scanning electron microscopy (SEM) analysis is required to measure the distance between fibres as well as the fibre size. This makes SEM analysis integral to the production of nanofiber-based filter layers. </div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">The ThermoFischer Apreo VolumeScope scanning electron microscope is the newest addition to the CAF Electron Microscopy Unit and has been instrumental in assisting SNC to perform this much-required analysis. Although the main purpose of the Apreo is to function as a serial block-face microscope, capable of acquiring 3D volumetric EM datasets, it is also a very capable scanning electron microscope for general image acquisition, which makes it an extremely versatile tool. </div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">The procurement of the Apreo was accompanied by the appointment of a new CAF staff member, Mr Jurgen Kriel. Currently finishing his PhD in Physiological Sciences at Stellenbosch University, Kriel was appointed in March 2020 to provide SEM analytical services to medical researchers on Tygerberg Campus. Although the national lockdown has put a hold on many research projects, the Apreo continued running to provide industry clients such as SNC with essential analytical services. However, these services are not provided without risk. Being near Tygerberg Hospital has its inherent dangers in a time when Tygerberg has the highest number of confirmed COVID-19 cases in the Western Cape (at the time of writing this article). </div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">Safety guidelines are of paramount importance, not only for the safety of employees but also for that of their families. “It was quite a difficult decision to go back to work. Right before the Level 5 lockdown was imposed, my mother started with chemotherapy. As much as I wanted to help SNC, I also did not want to place my family in harm’s way. My manager, Ms Madelaine Frazenburg, was very understanding and left the decision up to me. Having a vulnerable family member really puts the importance of adhering to the safety guidelines into perspective. After I decided to help SNC, I was very relieved to see how well everyone on Tygerberg Campus adhered to these guidelines” Kriel said.</div><div style="text-align:justify;"> <br> </div><div style="text-align:justify;">Until a vaccine is developed, the demand for appropriate PPE will remain high. Being able to reuse medical-grade face masks will alleviate the financial burden on hospitals significantly. “Various tests are ongoing to demonstrate the robustness of the filters, but initial tests have already shown that we maintain filtration efficiency even after 10 cycles of submersion in boiling water for 10 minutes and air drying”  Dr Megan Coates, Research and Development Manager at SNC said.  SNC is currently in the process of building partnerships for further production of face masks once testing on the filters has been completed. </div><div> <br> </div><div> <br>(As published in the <a href="/english/faculty/science/CAF/Documents/CAF%202020%20Annual%20Report_FINAL_29%20July%202020.pdf">CAF Annual Report​</a>)<br></div><p>​<br><br></p><p> <br> </p>
Navorsers gebruik unieke fluitroepe van dolfyne om populasiegrootte en beweging in die natuur te bepaalhttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7552Navorsers gebruik unieke fluitroepe van dolfyne om populasiegrootte en beweging in die natuur te bepaalMedia & Communication, Faculty of Science<p>​'n Internasionale span wetenskaplikes het daarin geslaag om met behulp van die eiesoortige fluitgeluide van bottelneusdolfyne, die grootte van hul populasie te bepaal én hulle beweging langs die Namibiese kuslyn na te spoor. <br></p><p>Met hierdie navorsing wat deur die Universiteit Stellenbosch (RSA) en die Universiteit van Plymouth (UK) gelei is, is akoestiese monitering vir die eerste keer ingespan in die generering van getalleskattings van dolfynpopulasies, in plaas van die bekende metode van die gebruik van foto's.   </p><p>In hul artikel in die <a href="https://academic.oup.com/jmammal/advance-article/doi/10.1093/jmammal/gyaa081/5893454?guestAccessKey=af719cb6-c7ca-4463-9e1f-453768da4f6a"><em>Journal of Mammalogy</em></a>, sê die navorsers dat hulle baie opgewonde is oor die positiewe resultate wat hierdie metode opgelewer het. Die geskatte getal dolfyne (deur midddel van die gebruik van klank) was byna presies dieselfde as die geskatte getal wat bepaal is deur middel van die meer tradisionele metode waar foto's gebruik word vir die uitkenning en tel van die diere in die populasie.</p><p>Hulle werk nou aan die verfyning van die tegniek met die hoop dat dit ook gebruik kan word om ander spesies na te spoor – met 'n fokus tans op bedreigde spesies soos die boggelrugdolfyne.</p><p>Met die vinniger prossessering van inligting en vooruitgang op die gebied van statistiese analise, sal die outomatiese opsporing van eiesoortige roepe van individue dalk in die toekoms moontlik kan wees. Dit kan belangrike inligting oor individuele diere genereer en sal veral nuttig wees vir klein, bedreigde populasies waarin elke individu belangrik is. </p><p><em>“Die waarneming-herwaarneming (capture-recapture) van individueel eiesoortige fluitgeluide is nog nooit vantevore aangepak nie,"</em> sê die senior outeur van die artikel, dr Tess Gridley, mededirekteur van <a href="http://seasearch.co.za/about/">Sea Search</a> en die <a href="http://www.namibiandolphinproject.org/">Namibiese Dolfynprojek</a> en 'n nadoktorale genoot in die <a href="/english/faculty/science/botany-zoology/Pages/default.aspx">Departement Plant- en Dierkunde by die US</a>. <em>“Die dolfyne gebruik hierdie geluide regdeur hulle lewe en elkeen het sy of haar unieke fluit. Deur die opneem van eiesoortige fluite oor 'n tydperk en in verskillende plekke, kon ons uitwerk hoe diere rondbeweeg en hoeveel daar van hulle is."</em><em>​</em></p><div class="ms-rtestate-read ms-rte-embedcode ms-rte-embedil ms-rtestate-notify"><iframe width="540" height="303" src="/english/faculty/science/_layouts/15/videoembedplayer.aspx?site=fd815503b3e242dba5d4c9d4c07b52b0&web=d93d49112e8c49ef86c9bfe52409f593&list=d248721804dd440b8d88638cc1fd8f1e&item=166&" data-duration="0"></iframe> </div><p><em>Verskaf deur die Namibiese Dolfynprojek</em><br></p><p>Die Namibiese Dolfynprojek doen al die afgelope 12 jaar navorsing onder Namibië se plaaslike bottelneusdolfyne, in samewerking met dr. Simon Elwen van die Universiteit Stellenbosch. Sedert 2009 het hulle 'n katalogus met meer as 55 eiesoortige fluitgeluide opgebou.<br></p><p>Hierdie spesifieke studie is deur Emma Longden gelei, wat die projek tydens haar HonneursBSc-studies in Mariene Biologie aan die <a href="http://www.plymouth.ac.uk/">Universiteit van Plymouth</a> begin het. As voorgraadse student het Emma in 2016 'n maand lange internskap by die Namibiese Dolfynprojek voltooi en in 2018 teruggekeer ten einde haar werk met die waarneming-herwaarnemingsprojek te voltooi.</p><p>Sy het meer as 400 uur se akoestiese data geanaliseer wat verkry is van vier hidrofone wat gedurende die eerste ses maande van 2016 langs die kus, noord en suid van Walvisbaai, Namibië geposisioneer is.  </p><p>Hulle het altesaam 204 akoestiese gebeurtenisse geïdentifiseer, waarvan 50 eiesoortige fluittipes bevat het. Vanuit hierdie gebeurtenisse, is 53 eiesoortige fluittipes geïdentifiseer; 40 was reeds in 'n bestaande katalogus wat in 2014 vir die Walvisbaaise bottelneusdolfynpopulasie opgestel is, en 13 nuwes is geïdentifiseer.  </p><p>Van die 53 eiesoortige fluittipes wat geïdentifiseer is, is 43% slegs een maal teëgekom, terwyl die meerderheid (57%) wéér twee of meer keer teëgekom is.</p><p><em>“Een van die wonderlike dinge oor bioakoestiek is dat jy 'n hidrofoon vir weke lank op 'n slag in die water kan los en so baie data kan insamel sonder om met die lewe van die diere wat jy bestudeer, in te meng,"</em> sê Emma, wat haar projek onder die studieleiding van dr Clare Embling, medeprofessor in mariene biologie by die Universiteit van Plymouth, gedoen het.</p><p>Toekomstige navorsing sluit die werk van PhD-student Sasha Dines van die Universiteit Stellenbosch in, wat die tegniek verder sal verfyn ten einde die populasie bedreigde boggelrugdolfyne in Suid-Afrika beter te verstaan. Nog 'n PhD-student, Jack Fearey van die Universiteit Kaapstad sal voortgaan om navorsing langs die Namibiese kus te doen.</p><ul><li><strong>​</strong>Die navorsingsartikel is geskryf deur Emma G. Longden, Simon H. Elwen, Barry McGovern, Bridget S. James, Clare B Embling and Tess Gridley en is aanlyn beskikbaar by <a href="https://academic.oup.com/jmammal/advance-article/doi/10.1093/jmammal/gyaa081/5893454?guestAccessKey=af719cb6-c7ca-4463-9e1f-453768da4f6a">https://academic.oup.com/jmammal/advance-article/doi/10.1093/jmammal/gyaa081/5893454?guestAccessKey=af719cb6-c7ca-4463-9e1f-453768da4f6a</a></li></ul><p><strong>Meer oor die bottelneusdolfyne se gebruik van klank</strong></p><p>Vanaf geboorte produseer bottelneusdolfyne hoëfrekensie fluitgeluide. Gedurende die eerste jaar van hule lewe, deur oefen en leer, ontwikkel hierdie fluitgeluide in individueel eiesoortige fluite, en elke bottelneusdolfyn het sy eie unieke roepstem gedurende sy lewe. As dit eers aangeleer is, vervul dié eiesoortige fluit die rol van 'n naam en word dit gebruik om die diere te help om kontak met mekaar te behou en met mekaar onderwater te kommunikeer. </p><p>Hierdie eieseoortige fluite help die diere om kontak te behou wanneer hulle van mekaar geskei wordd, die fluite word onderling uitgeruil voor groepe byeen kom (as 'n tipe groet) en hulle kan mekaar se fluite namaak om 'n ander een aan te spreek (op dieselfde manier wat mense name gebruik). Dit is dus vriendelike klanke en word gebruik tussen diere wat mekaar goed ken – soos tussen groepslede en ma's teenoor hulle kalfies.</p><p><strong>Meer oor die Namibiese Dolfynprojek</strong></p><p>Die <a href="http://www.namibiandolphinproject.org/">Namibiese Dolfyn Proje</a>k is 'n navorsings- en bewaringsprojek wat in Walvisbaai en Luderitz in Namibië werksaam is. Dit word bestuur as deel van die Sea Search Navorsings- en Bewaringsgroep sonder winsbejag, en betrek wetenskaplikes en spesialiste van verskeie Suid-Afrikaanse en internasionale universiteite en instellings. Studente wat sou belangstel kan 'n internskap by die Namibiese Dolfynprojek en Sea Search doen om belangrike veldwerkvaardighede aan te leer.  <br></p><p><strong>Media-onderhoude</strong></p><p>Dr Tess Gridley</p><p>Mededirekteur van die Namibiese Dolfynprojek/Sea Search en nadoktorale genoot, Departement Plant- en Dierkunde, Universiteit Stellenbosch</p><p>E-pos: nam.dolphin.project@gmail.com</p><p>Selno: +27 (0) 79 429 2702</p><p>Landlyn: +27 (0) 21 788 1206</p><p> </p><p>Dr Simon Elwen</p><p>Mededirekteur van die Namibiese Dolfynprojek/Sea Search en navorsingsgenoot, Departement Plant- en Dierkunde, Universiteit Stellenbosch</p><p>E-pos: nam.dolphin.project@gmail.com<br></p><p>Selno: +27 (0) 71 139 5951</p><p>Landlyn: +27 (0) 21 788 1206<br></p><p><em>Op die foto bo, 'n bottelneusdolfyn aan die kus van Namibië. Foto: Tess Gridley</em><br></p><p style="text-align:center;"><em>Mediaverklaring uitgereik deur Fakulteit Natuurwetenskappe, Universiteit Stellenbosch, science@sun.ac.za</em><br></p>
Opbou van langtermyn immuniteit teen COVID-19http://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7541Opbou van langtermyn immuniteit teen COVID-19Prof Dirk Bellstedt<p>Met beperkte inligting tot ons beskikking, is dit nog te vroeg om verseker te weet hoe die immuunsisteem teen COVID-19 infeksies terugveg. Soos wat die prentjie ontwikkel, blyk dit egter asof daar genoeg redes vir optimisme bestaan dat ons uiteindelik die pandemie onder beheer sal kry. Gedurende 'n onlangse aanlyn praatjie vir die Stellenbosch wetenskapskafee, het emeritus professor Dirk Bellstedt meer lig gewerp op die kompleksiteit van die immuunsisteem, en dat teenliggaampies maar net die liggaam se eerste linie van verdediging verteenwoordig. In die artikel hieronder verskaf hy 'n oorsig van die werking van die immuunsisteem en hoe dit langtermyn weerstandigheid teen die SARS-CoV-2 virus opbou.</p><p><em>​Prof Bellstedt is emeritus professor in biochemie by Stellenbosch Universiteit.</em> <br></p><div class="ms-rtestate-read ms-rte-embedcode ms-rte-embedil ms-rtestate-notify"><iframe src="https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https://www.facebook.com/ScienceCafeStellenbosch/videos/316253976246198/&show_text=false&width=734&height=411&appId" width="734" height="411" frameborder="0" style="border:none;overflow:hidden;"></iframe> </div><p><br></p><p></p><div><h3>What do we know about the human im​mune system?<br></h3></div><p>Our immune system is incredibly complex. In the fight against the SARS-CoV-2 virus, all aspects of immunity need to be taken into account, not just the antibody response. <br></p><p>Many sub-systems of immunity work together to give total immunity. If plan A does not work, then it's plan B and if that does not work, plan C and so on. Different parts of the immune system work together to eliminate diseases. There is cross talk between these mechanisms, making it even more complex. Different types of disease-forming organisms activate different parts of the immune system, and general comparisons from one type to another cannot be made.</p><p>The body can recognize about 10 million different shapes and, depending on certain conditions, will make antibodies that recognize the shape of a corona virus or influenza virus or specific bacteria. In immunology all disease-forming organisms are collectively called an antigen.<br></p><p>We now know that the immune system has two basic branches, namely innate immunity and adaptive immunity. Our innate immunity consists of a set of systems which will fight any foreign organism when it enters the body for the first time. Pathogenic organisms want to use the resources of the body, in other words the building blocks and the energy reserves of the body, to multiply themselves. But in the process they damage the body's tissues. Obviously the body does not want to allow this to continue and fights back. It does so by different mechanisms which are collectively called <strong>innate immunity</strong>. This includes the mechanism of phagocytosis: when big cells gobble up bacteria to kill them inside the white blood cells (phagocytic macrophages and polymorphonuclear cells are white blood cells); another mechanism consists of a system of proteins which drill holes into organisms thereby causing them to burst (the complement system); then there are also natural killer cells that kill virus-infected cells; and lastly there are mechanisms whereby infected cells give signals to cells next to them to warn them of the threat that they may be infected soon (signalling molecules which are proteins called cytokines).</p><p>The <strong>second</strong> branch of the immune system, called <strong>adaptive immunity,</strong> leads to a specific acquired immune response and can be sub-divided into so-called <strong>cell-mediated immunity</strong> and <strong>humoral immunity</strong>. Let's first look at the innate immune response. </p><h3>The innate immune respo​​nse</h3><p>In the case of a first-time infection with COVID-19, the body tries to use innate immunity to stop it. This innate immunity is what could be referred to as an “emergency response" as it takes place without any previous contact with the disease. Because it is easier to measure dissolved substances such as cytokines and antibodies, most published research thus far has focused on this first response mechanism of the immune system. Research on the immune system's response on a cellular level is much more complex and requires specialised equipment and technical expertise. For this reason, the first results have been published on dissolved substances such as cytokines and antibodies and not on cells such as natural killer cells, B cells and T cells.</p><p>From other respiratory virus infections such as influenza, we would expect that cytokines and natural killer cells would be the counterattack by innate immunity against an initial COVID-19 infection. Cytokines, which are dissolved proteins, are produced by cells infected with COVID-19. There are many types of cytokines that can be released by infected cells, but in viral infections, the most important are the interferons. The name interferon derives from “interfering with viral replication". Interferons are released by an infected cell and serve as a warning signal to healthy cells to prepare themselves against viral infection. This allows healthy cells to stop getting infected, which is very important in controlling a viral infection. </p><p>Simultaneously other cytokines are released which cause inflammation, resulting in swelling to enable dissolved substances and cells to get to the site of infection, in the case of a COVID-19 sufferer, to the lungs and likely to other organs as well. This inflammatory response, the so-called “cytokine storm", is a double-edged sword: if the inflammation is too severe, it blocks the functions of the lung cells in COVID-19 infections, which means that oxygen can no longer be absorbed into the blood, which can be fatal. It is this almost overreaction of the immune system that many COVID-19 infected patients have died from.</p><p>Researchers have thus far established that some patients who had severe disease symptoms produced less interferon in comparison to inflammatory cytokines (Hadjadj et al., 2020, Terrier Nature, <a href="https://www.nature.com/articles/d41586-020-00502-w">https://www.nature.com/articles/d41586-020-00502-w</a>). This finding has had important implications: COVID-19 patients showing severe symptoms of respiratory distress are now treated with drugs such as dexamethasone that reduce inflammation, and others that increase interferon production, which significantly improves treatment.</p><h3>Adaptive immu​​nity</h3><p>The <strong>second</strong> branch of the immune system, called <strong>adaptive immunity,</strong> leads to a specific acquired immune response and can be sub-divided into so-called <strong>cell mediated immunity</strong> and <strong>humoral immunity</strong>. Humoral immunity involves the production of antibodies which are proteins, by so-called B-cells that are found in the red-bone marrow at the tips of the sponge-looking long bones, the breast-bone and other areas. These antibodies are then moved throughout the body by the blood stream, also to between the cells into the tissues, but not into cells. </p><p>Antibody-based immunity is called humoral immunity, because “humoral" refers to the blood where they are found. B-cells are like factories making antibodies: some factories produce antibodies against a strain of influenza virus that you got last winter; others make antibodies against a tummy bug that you had two months ago; and if you got COVID-19 and recovered from it, you would have factories making antibodies against COVID-19! </p><p>These antibodies move through the body by means of the blood circulation in veins and arteries. If we view the cells of the body as houses, and the blood circulation as a set of roads, this would be a good comparison. The antibodies move out of the arteries and veins to move between the cells of the body, in other words they get off the roads and move between the houses. If a virus enters the body, whether in the blood circulation or between the cells, antibodies will bind to the virus particles, tagging them for destruction. Antibodies therefore play a very important role in pointing out the virus and marking it for destruction.</p><p>Cell-mediated immunity is mediated by cells that attack the disease-forming organism. These cells also come from the bone marrow, but are transported to the thymus where they mature to become T cells (T for the thymus gland next to your thyroid gland just under your oesophagus). There are two types of T cells: T-cytotoxic cells and T-helper cells. They are abbreviated as T<sub>c</sub> and T<sub>h</sub>. Corona viruses attack the lung cells, penetrates them and hijack the cells from the inside. Instead of the cell performing its normal functions, it changes into a virus-producing factory, thereby exhausting the cell completely. When all the virus particles are assembled inside the cell, it kills the cell, breaks its cell membrane and the virus particles are released allowing them to spread throughout the body to infect new cells. </p><p>While the virus is outside of the cells, antibodies can bind to the virus tagging it for destruction, but once inside the cells the virus can escape the antibodies. The T<sub>c</sub> cells of cellular immunity can then recognise virus-infected cells and kill them. The body has a reserve of T<sub>c</sub> cells that can recognize about ten million different viruses or intracellular organisms, such as many other viruses and tuberculosis bacteria. </p><p>When a lung cell becomes infected with the corona virus, T<sub>c</sub> immunity against the virus will be induced. Just as each person's immune system has developed B cells to recognize a vast array of different disease-forming organisms, so also has a vast array of T<sub>c</sub> cells been developed, which literally sit and wait for an infection to appear to which they can react. Upon infection with SARS-CoV-2, specific T<sub>c</sub> cells are activated and multiplied. These T<sub>c</sub> cells will destroy the SARS-CoV-2 infected cells before the virus can start to replicate and infect even more cells. T<sub>c</sub> cells are like a “bomb squad" that go in and blow up the cells that have been hijacked to become virus-producing factories. Any virus particles that are still outside the cells will be targeted by the antibodies and destroyed. These two branches of the immune system work together to eliminate the virus. However, this results in severe damage to the infected lungs – the tissue then needs to recover and new cells have to be produced in order for the lungs to be able to absorb sufficient oxygen again.</p><p>In all infections T<sub>h</sub> cells assist the T<sub>c</sub> cells and the B-cells that make antibodies to perform their functions better: they are the support team for the immune system's special forces and bomb squad. The T<sub>h</sub> cells also produce cytokines, such as interferon, which assists with the recovery of virus-infected cells. When infected by a virus such as SARS CoV-2, T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells could be expected to play a very important role in combatting infections.</p><p>However, when these systems have been successfully employed in combating the virus (or any other infective organism for that matter), the body stops producing antibodies, and by implication also the T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells, as it would cost the body far too much energy and foodstuff to continue producing them. However, the factories and the bomb squads are not destroyed - those remain as memory B-cells,T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells . When a SARS-CoV-2 re-infection occurs, the large numbers of memory B cells,T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells can be reactivated, rapidly producing massive amounts of antibodies and more T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells. The re-infection can then be overcome far more quickly and efficiently than after the first infection. This is why vaccinations are given to people. A primary immune response follows after vaccination so that a large reserve of memory B cells and T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells is built up, and upon infection by the real disease-forming organism, the secondary immune response can kick in much faster and more efficiently overcome the disease.</p><p>Recent reports have suggested that immunity does not last against COVID-19. The drop in antibody levels following COVID-19 infection is being interpreted to mean that immunity against COVID-19 is not long lasting (<a href="https://theconversation.com/immunity-to-covid-19-may-not-last-this-threatens-a-vaccine-and-herd-immunity-142556">https://theconversation.com/immunity-to-covid-19-may-not-last-this-threatens-a-vaccine-and-herd-immunity-142556</a>). In a recent article, the incidence of anti-COVID-19 antibodies in Spain was determined to be around 5% of the population (<a href="https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0140673620314835#%21">Pollán</a> et al., 2020). This was interpreted to mean that immunity to COVID-19 was low and makes only brief mention that cellular immunity may give protection against COVID-19 infection. This may be because the study was specifically aimed at the determination of antibody levels only, but in an overview by Africa's Medical Digest, Medical Brief (<a href="https://www.medicalbrief.co.za/archives/covid-19-herd-immunity-may-be-unachievable-spanish-study-of-61000-people/">https://www.medicalbrief.co.za/archives/covid-19-herd-immunity-may-be-unachievable-spanish-study-of-61000-people/</a>), this was interpreted as “strengthening evidence that a so-called herd immunity to COVID-19 is “unachievable"". Although it is not written as such, by stating that the immunity against COVID-19 is not long lasting it implies that cell mediated immunity by T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells also does not last for long. In the Medical Brief article, the cautionary statement made by Pollan et al. (2020) and I quote “However, cellular immunity, which was not evaluated here, might also play a role in protecting against SARS-CoV-2 reinfection." was not considered and shows how quickly misinterpretations can be made. If cell mediated immunity mediated by T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells would not last for long, then you could theoretically get a new infection, just as bad as the first, a short while after the first. </p><p>In my opinion, when getting re-infected with SARS-CoV-2 or any other disease forming organism for that matter, the memory B-cells and the memory T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells should then be re-activated and the levels of antibodies and T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells should go up rapidly again. Due to the fact that there are the B cell antibody factories and reserve T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells that are ready and waiting, they kick in very quickly, and the fight back against the SARS-CoV-2 or any other disease forming organisms, is very, very rapid and is stronger than the response after the first infection. </p><p>In my opinion, the interpretation that the drop in antibody levels following COVID-19 infections means that the total immunity against COVID-19 is not long lasting, is therefore not justified. Such statements are misleading both for doctors and for the general public. Antibody levels drop after any infection once the disease-forming organism has been combatted and killed successfully, in some infections more rapidly than in others, but the memory B-cells and the memory T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells are present as in an infection with any other disease-forming organism, and can be activated rapidly again. </p><h3>Recent research findings on cellular i​mmunity</h3><p>In recent weeks, results about cellular immunity have finally appeared in the scientific press. Grifoni et al. (2020) compared the cellular immunity against SARS-CoV-2 of 20 recovered patients that had been infected 20 to 35 days before in comparison to 20 uninfected individuals (samples collected between 2015 and 2018). Most of the recovered patients possessed antibodies against parts of the SARS CoV-2 virus in comparison to negative controls. Cellular immunity assessments of the recovered patients showed a high level of responses of T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells against SARS-CoV-2. What was interesting was that a certain percentage of the uninfected individuals also showed cellular immunity against SARS-CoV-2. This was interpreted to mean that they possessed immunity possibly as a result of previous infections by mild strains of corona viruses.</p><p>In a study by Le Bert et al. (2020) both T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cellular immunity was assessed. In 36 people that had recently recovered from COVID-19 they could show that T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cellular immunity, that recognized the virus, was significantly raised. This would limit spread and multiplication of the virus after infection. They then analysed patients that had survived the first SARS CoV-1 outbreak in 2003 and determined that even 17 years later they still possessed T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells that recognized SARS CoV-2. The researchers interpreted this to mean that long lasting immunity against corona viruses therefore certainly can be achieved. </p><p>Finally, the researchers assessed the cellular immunity of individuals that were not infected with SARS CoV-1 or SARS CoV-2 and found that over 50% possessed cellular immunity against both of these variants of corona virus as well as corona virus types that produce common cold symptoms. Both studies show firstly that cellular immunity is definitely induced by infection, the second study showed that the cellular immunity is long lasting and both studies showed that a percentage of the population (in Singapore in this instance) possesses immunity to SARS CoV-2. This would explain why some individuals only get very mild infections without symptoms. These individuals already have memory cells that will overcome infections very rapidly. These studies present conclusive evidence that SARS CoV-2 induces cellular immunity in infected patients.</p><p>It therefore appears that the majority of individuals will be perfectly capable of giving a good adaptive immune response in the form of antibodies and T<sub>h </sub>and T<sub>c</sub> cells after a SARS-CoV-2infection including a secondary immune response following a re-infection. If the immune system was not able to build up adaptive immunity with memory, there would be no recoveries from the disease. However, we see that there are many recoveries now, so the bulk of the human population must be capable of developing adaptive immunity against SARS-CoV-2. </p><p>This is how the immune system has protected all vertebrates over millions of years, from fishes to mammals, and being infected with this virus is just another disease-forming organism once again. However, this does not mean COVID-19 is not a severe disease. COVID-19 has a distinctly higher mortality rate than flu, and the damage caused by a COVID-19 infection appears to be severe. Only time will tell whether individuals that have been infected will suffer from long-term effects. Why there is perhaps not fast and full recovery and fatigue after infection is because of the damage the virus infection has caused, not because of a lack of adaptive immunity. Many of the body's own cells would have been killed in the lungs and other tissues and they have to regenerate and this costs the body a lot of energy and foodstuffs, including proteins and vitamins. It appears that the damage caused by a COVID-19 infection is far greater than say that caused by a normal flu infection. Not only are lung cells injured and killed but also cells of the nervous system and other organs are, so recovery from a COVID-19 infection may take much longer.  </p><h3>Finding a va​​ccine</h3><p>A vaccine will contain "parts" of the virus and not the whole virus because if it was introduced as a vaccine it would cause infection and disease. The disease-forming ability of the virus needs to be removed, but a vaccine must still induce adaptive immunity that specifically identifies COVID-19 and induce the formation of antibodies and activate T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells. This is not so easy to achieve.</p><p>Often a vaccine therefore consists of non-infective “parts" of the virus. The "parts" of the virus can be its proteins, but if those were injected, only antibodies would be made against them, because the immune system does not recognize those free proteins as occurring inside cells and the T<sub>c</sub> cells are not activated to multiply. Such a vaccine would also be ineffective because this would not stop the virus from getting into the cells and using the cells as virus-producing factories. This is where DNA vaccines, about which a lot is currently written in the press, can be valuable. After being injected with a DNA vaccine, the vaccine DNA penetrates the cells and temporarily causes those cells to produce virus proteins. The T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells then recognize these cells as though they were virally infected cells and the body starts multiplying the T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells that can recognize virally infected cells. If a SARS-CoV-2infection would occur after this, they would immediately kill the first SARS-CoV-2 infected cell and stop the viral multiplication. </p><p>A vaccine that results in antibody production by B cells and activation of T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells would therefore be an effective vaccine. The vaccines that are currently being developed are aimed at inducing both. Thus, the vaccine would mimic a natural infection, and induce antibody production and production of T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells, but not cause disease. This is precisely the objective of any vaccine, to give long-lasting protection, but does not induce disease.</p><p>Adaptive immunity against a vaccine could be very effective and long lasting. It is not the SARS-CoV-2 virus which decides whether a vaccine would work well, it is the actual design of the vaccine, and whether it activates both B cells and T<sub>c</sub> cells, which will determine how effective it will be. It is refreshing to see that journalists are now gaining insights into the complexities of the immune system (<a href="https://elemental.medium.com/what-to-make-of-research-suggesting-immunity-to-covid-19-is-short-lived-8f0a92ecce51">https://elemental.medium.com/what-to-make-of-research-suggesting-immunity-to-covid-19-is-short-lived-8f0a92ecce51</a>) and are now writing, and I quote: “Over the course of the pandemic, many science experts and communicators (myself included) have written about immunity solely as it relates to antibodies, but the reality is actually much more complex than that". In the title of that article the author warns “Be careful not to jump to conclusions" and it is precisely that which is needed at the moment, not articles that induce fear and anxiety in readers who are already stressed by the pandemic and lockdowns.</p><h3>In concl​​usion</h3><p>This is very complex because of the complexity of the immune system, but it is this complexity that has saved all vertebrates over millions of years. The induction of adaptive immunity either follows a natural infection of SARS-CoV-2 or can be induced by a vaccine. It is the adaptive immune response that gives long-lasting immunity, and if we refer to this in the context of the human population, it gives herd immunity. The term "herd immunity" is used to describe which percentage of the population possesses immunity, in other words has shown this secondary adaptive immune response, and typically, the disease will not spread once levels of 80% herd immunity have been reached. The chain of infection is broken when there are literally too many people that have adaptive immunity, and therefore can no longer be infected, for the disease to be able to jump from one person to the next. At present, limiting the spread is only a temporary measure, it is this control through vaccination which will result in herd immunity that is required to finally bring the disease under control. </p><p>The recently acquired knowledge that both arms of the adaptive immune response, antibody formation and cellular immunity in the form of T<sub>h</sub> and T<sub>c</sub> cells, can be induced by natural infection and by vaccination, gives us hope that this is achievable.</p><p><strong>References</strong></p><p>Andersen, G. A., A. Rambaut, W.A. Lipkin, E.C. Holmes & R.F. Garry (2020) The proximal origin of SARS CoV-2. Nature Medicine 26, 450–452.</p><p><a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Grifoni</a>, A., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Weiskopf</a>, D., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Ramirez</a>, S.I., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Mateus</a>, J., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Dan</a>, J.M., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Rydyznski Moderbacher</a>, C., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Rawlings</a>, S.A., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Sutherland</a>, A., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Premkumar</a>, L., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Jadi</a>, R.S., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Marrama</a>, D., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">de Silva</a>, A.M., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Frazier</a>, A., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Carlin</a>, A.F., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Greenbaum</a>, J.A., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Peters</a>, B., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Krammer</a>, F., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Smith</a>, D.M., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Crotty</a>, S., <a href="https://www.cell.com/cell/fulltext/S0092-8674%2820%2930610-3?_returnURL=https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0092867420306103?showall%3Dtrue">Sette</a>, A. (2020) Targets of T Cell Responses to SARS-CoV-2 Coronavirus in Humans with COVID-19 Disease and Unexposed Individuals. Cell 181, 1489–1501. DOI:<a href="https://doi.org/10.1016/j.cell.2020.05.015">https://doi.org/10.1016/j.cell.2020.05.015</a></p><p>Hadjadj, F., Yatim, N., Barnabei, L., Corneau, A. , Boussier, J., Smith, N., Péré, H., Charbit, B., Bondet, V., Chenevier-Gobeaux, C., Breillat, P., Carlier, N., Gauzit, R., Morbieu, C., Pène, F., Marin, N., Roche, N., Szwebel, T.-A., Merkling, S.H., Treluyer, J.-M., Veyer, D., Mouthon, L., Blanc, C., Tharaux, P. -L., Rozenberg, F., Fischer, A., Duffy, D., Rieux-Laucat, F., Kernéis, S., Terrier, B. (2020) Impaired type I interferon activity and inflammatory responses in severe COVID-19 patients. Science 10.1126/science.abc6027 (2020).</p><p>Le Bert, N., Tan, A.T., Kunasegaran, K., Tham, C.Y.L., Hafezi, M., Chia, A., Yen Chng, M.H., Lin, M., Tan, N., Linster, M., Chia, W.N., Chen, M.I-C., Wang, L.-F., Ooi, E.E., Kalimuddin, S., Tambyah, P.A., Low, J.G.-H., Tan Y.-L. & Bertoletti, A. (2020) Nature ARS-CoV-2-specific T cell immunity in cases of COVID-19 and SARS, and uninfected controls. <em>Nature </em><a href="https://doi.org/">https://doi.org/</a> 10.1038/s41586-020-2550-z (2020).</p><p>Pollán, M.Perez-Gomez, B., Pastor-Barriuso, R., Oteo, J., Hernán, M.A., Pérez-Olmeda, M., Sanmartín, J.L., Fernández-García, A., Cruz, I., Fernández de Larrea, N., Molina, M., Rodríguez-Cabrera, F., Martín, M., Merino-Amador, P., Paniagua, J.L., Muñoz-Montalvo, J.F., Blanco, F., Yotti, R. (2020) A Population-Based Seroepidemiological Study of SARS-CoV-2 in Spain (ENE-COVID) (5/28/2020). Available at SSRN: <a href="https://ssrn.com/abstract=3616010">https://ssrn.com/abstract=3616010</a> or <a href="https://dx.doi.org/10.2139/ssrn.3616010">http://dx.doi.org/10.2139/ssrn.3616010</a></p><p>Worobey M., G.-Z. Gan & A. Drummond (2014) A synchronized global sweep of the internal genes of modern avian influenza virus. Nature 508, 254- 257. doi:10.1038/nature13016 ​<br></p><p><br></p>
Kaapse pelsrobbe kan hulle kalfies tot in hul volwassenheid sooghttp://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7494Kaapse pelsrobbe kan hulle kalfies tot in hul volwassenheid soogMedia & Communication, Faculty of Science<p>Sommige Kaapse pelsrob- (<em>Arctocephalus pusillus pusillus</em>) ma's kan hulle kalfies vir veel langer soog as wat voorheen aanvaar is, en daardeur waarskynlik so hulle afstammeling se kans op oorlewing vergroot. </p><p>Die waarneming van hierdie ongewone gedrag is nou gepubliseer in die vaktydskrif <em>African Zoology</em> in 'n artikel getiteld “<a href="https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/15627020.2020.1768144">Prolonged nursing in Cape fur seals (<em>arctocephalus pusillus pusillus</em>) at Cape Cross colony, Namibia</a>". </p><p>Navorsers betrokke by die <a href="http://www.namibiandolphinproject.org/">Namibiese Dolfyn-projek</a>, 'n navorsingsprojek wat deur <a href="http://seasearch.co.za/">Sea Search Africa</a>, onderneem word, het hierdie waarnemings gemaak by die kolonie wat hou by Kaap Kruis in Namibië. Kaap Kruis is een van die wêreld se grootste broeikolonies van Kaapse perlsrobbe en bestaan uit byna 210 000 diere. Terwyl die robbulle slegs teenwoordig is gedurende die broeiseisoen, bly die robkoeie met hul kroos heeljaar lank by Kaap Kruis, en jag in die waters van die omgewing. </p><p>Dr Anna Osiecka, hoofouteur, sê Kaapse pelsrobbe speen hulle kalfies normaalweg binne die bestek van 'n jaar: “Dit wil voorkom asof sommige verkies om hierdie band met hulle kalfies vir langer te bou, of om selfs onverwante kalfies te soog. Aangesien robmelk baie ryk aan vet en proteïen is, kan hierdie ekstra “verniet" kos so 'n kalf 'n voorsprong gee. Jong robbe kry op hierdie wyse die kans om groter te word en sodoende hulle kans op oorlewing te vergroot, alvorens hulle die wye wêreld op hul eie hoef aan te durf.  </p><p>“Vir manlike kalfies, kan dit beteken dat hulle 'n groter kans het om 'n trop te beskerm en 'n nageslag te kan hê wanneer hulle volgroeid is, aangesien groter bulle neig om meer suksesvol hierin te wees," verduidelik sy.</p><p><strong>Wat ons weet oor moedersorg onder Kaapse pelsrobbe</strong></p><p>Kaapse pelsrobbe is die enigste robbe wat in Suider-Afrika broei, binne 'n gebied wat strek vanaf suidelike Angola tot Port Elizabeth in Suid-Afrika.  “Hierdie diere is gedurende die vorige eeu gejag tot op die rand van uitsterwing, maar met die nodige toepaslike beskermingsmaatreëls het hulle getalle herstel en is hulle nou volop oor die hele verspreidingsgebied," sê  dr Simon Elwen, 'n mariene soogdierdeskundige, en direkteur van Sea Search.</p><p>Wanneer hulle volwassenheid bereik, skenk elke vroulike Kaapse pelsrob jaarliks geboorte aan een enkele kalf. Kalfies word gespeen teen 10-12 maande en indien hulle vroeër van hulle ma's geskei word, veroorsaak dit dikwels hulle dood. Ten einde hierdie lang soogtydperk te kan volhou, spandeer ma's byna die helfte van die tyd in die see op soek na kos, terwyl hulle die kleingoed alleen op land agterlaat in groot jongelinggroepe.</p><p>Volgens dr Tess Gridley, 'n nadoktorale genoot by die Universiteit Stellenbosch se Departement Plant- en Dierkunde, is Kaapse pelsrobbe 'n fassinerende spesie. Sy lei die navorsingsprojek oor hulle biologie en gedrag in Suid-Afrika en Namibië. </p><p>Dr Osiecka sê die waarnemings bewys dat ma-en-kind verhoudings nie so eenvoudig is as wat voorheen aanvaar is nie. “Koeie kan aanhou om hulle ouer kalf te soog indien die huidige jaar se kalf doodgaan of dood gebore word. Dit is tot groot voordeel van die ouer kalfies: hulle kan vinniger groei, en dit sal uiteindelik hulle kans op oorlewing en voortplanting as volwassenes verhoog." </p><p>Dit impliseer ook dat robbe hulle familielede oor 'n tydperk van jare heen kan herken en hulle sosiale bande kan behou.  </p><p>Alhoewel dit fisies baie van haar verg, kan 'n koei ook by 'n verlengde soogtydperk baat. Die feit dat sy van oortollige melk ontslae kan raak, voorkom mastitis, en in sommige gevalle kan dit eenvoudig meer doeltreffend wees om 'n ouer, gesonder afstammeling te ondersteun.</p><p>“In sommige spesies verhoed die soogproses toekomstige swangerskap  - ons weet nog nie of dit wel die geval is by Kaapse perlsrobbe nie, maar indien wel,  kan 'n verlengde soogtydperk ook 'n jaar sonder 'n swangerskap tot gevolg hê wat die koei in staat sal stel om haar fisieke welstand te  herstel voor 'n volgende swangerskap," sê Osiecka. </p><p>Verlengde soogtydperke is al by ander pelsrobbe waargeneem, alhoewel dit dikwels toegeskryf is aan “melkdiefstal" of aan persoonsverwarring waar koeie onverwante kalfies soog. </p><p>“Dit is nie waar in die geval van ons waarnemings nie. In al hierdie gevalle was die robkoeie bewus van die sitauasie en het sy dit toegelaat – al snuifend aan die suigeling. Dit is hoe hierdie diere mekaar herken en dit dui daarop dat die koeie die suigelinge ken en aanvaar."</p><p>Dr Osiecka wys egter daarop dat daar steeds baie is om te leer. “Ons waarnemings, en inderwaarheid alle beskrywings van ongewone soogpraktyke in pelsrobbe, is gebaseer op opportunistiese waarnemings. Ons is steeds nie seker oor hoe robkoeie besluit om die afstammelinge vir 'n langer tydperk te soog, en, of hoe aanneming by hierdie spesie plaasvind nie. Langer, toegewyde studies is nodig om die sosiale dinamika van hierdie diere beter te verstaan." </p><p>Op die foto bo, 'n Kaapse pelsrobkoei soog 'n jaaroue babakalf (regs) en 'n 2-jarige kalf tegelykertyd.<em> </em><span lang="EN-GB" style="line-height:107%;font-family:calibri,sans-serif;font-size:11pt;">Die Kaap Kruis-kolonie in Namibië bestaan uit ongeveer 210 000 robbe. </span><em>Foto</em><em>: ©Anna N Osiecka/Sea Search</em></p><blockquote style="margin:0px 0px 0px 40px;padding:0px;border:medium;"><p>Vol verslag: Osiecka, A. N., Fearey, J., Elwen, S., & Gridley, T. (2020). Prolonged nursin​g in Cape fur seals (Arctocephalus pusillus pusillus) at Cape Cross colony, Namibia. <em>African Zoology</em>, 1-7. <a href="https://doi.org/10.1080/15627020.2020.1768144">https://doi.org/10.1080/15627020.2020.1768144</a></p></blockquote><p><strong>Media-onavrae</strong><br><em></em></p><p>Dr Anna Osiecka - <a href="mailto:ann.osiecka@gmail.com">ann.osiecka@gmail.com</a></p><p>Dr Tess Gridley - <a href="mailto:nam.dolphin.project@gmail.com">nam.dolphin.project@gmail.com</a></p><p>Dr Simon Elwen - <a href="mailto:simon.elwen@gmail.com">simon.elwen@gmail.com</a><br></p><p><br> </p>
US-navorsers ontdek nuwe spesies luise, chiggermyte http://www.sun.ac.za/afrikaans/Lists/news/DispForm.aspx?ID=7482US-navorsers ontdek nuwe spesies luise, chiggermyte Engela Duvenage<p>​<br></p><p>Twee nuwe luisspesies en ses nuwe chiggermyt-spesies wat die eerste keer deur onderskeidelik 'n nagraadse student en 'n navorser van die Universiteit Stellenbosch (US) op verskeie plekke in Suid-Afrika ingesamel is, het onlangs naam gekry en is aan die wetenskapswêreld bekend gestel. Dit wys net hoe ryk die verskeidenheid van parasiete is wat mens in Suid-Afrika kry, en wat nog wag om ontdek te word, sê prof Sonja Matthee van die US Departement Bewaringsekologie en Entomologie in die Fakulteit AgriWetenskappe, wat die chiggermyte ingesamel en benoem het. </p><p>Die twee nuwe luisspesies is ontdek deur Bellvilliet JC Bothma, gedurende sy MSc-studies in Dierkunde. Hy was ten tye daarvan besig om die evolusionêre verwantskap tussen parasiete en hul gashere te bestudeer in terme van die luise wat op vier Suid-Afrikaanse muisspesies gevind word. Bothma, wat verlede jaar sy graad <em>cum laude </em>verwerf het, het sy veldwerk op twintig plekke in Suid-Afrika gedoen, en die nuwe luisspesies in die Fraserburg-omgewing gekry. </p><p>Nuus oor die nuwe luisspesies het onlangs in die vaktydskrif <em>Journal of Parasitology </em>verskyn. Luiskenner prof Lance Durden van die Georgia Southern Universiteit in die VSA het die tegniese ondersoeke en beskrywing van die nuwe spesies gedoen. Hy werk reeds sedert 2003 gereeld saam met prof Sonja Matthee op verskeie projekte. Hy was juis op besoek aan die Universiteit Stellenbosch in 2018 om 'n luisuitkenningskursus vir haar studente aan te bied toe Bothma aan hom van die luise gewys het wat hy gedurende 'n versameltog in die Karoo gevind het. </p><p>Onder hulle was twee onbekende spesies, skaars groter as 1 mm elk, wat Bothma van 'n paar Grant se klipmuise (<em>Micaelamys granti</em>) afgehaal het. Op daardie stadium het die Stellenbosse navorsingspan reeds geweet dat die luise geneties heel uniek is in vergelyking met enige ander spesie wat al op Suid-Afrikaanse knaagdiere gevind is. Durden het van die luise teruggeneem na die VSA, en daarna die stap-vir-stap proses van ontleding en beskrywing van 'n nuwe spesie deurgegaan. </p><p>Die spesies het die name <em>Hoplopleura granti </em>en <em>Polyplax megacephalus </em>gekry. Albei is bloedsuiende parasiete wat vir hul hele lewensduur – van eierstadium tot volwassenheid – hulself sover bekend slegs tuismaak op die lyf van 'n Grant se klipmuis. </p><p><em>Hoplopleura granti </em>is so genoem omdat Grant se klipmuise sy gasheer is. <em>Polyplax megacephalus </em>is so genoem omdat manlike lede van dié spesie 'n redelike groot (“mega" in Latyn) kop (“cephalus") het in vergelyking met meeste van die ander 550 soorte luisspesies wat wêreldwyd gevind word. </p><p>Bothma het sy studies onder leiding van molekulêre ekoloog prof Conrad Matthee van die Departement Plant- en Dierkunde in die US Fakulteit Natuurwetenskappe en prof Sonja Matthee in die Fakulteit AgriWetenskappe gedoen. </p><p>Prof Sonja Matthee het onlangs ook saamgewerk met 'n Russiese kollega, prof Alexandr Stekolnikov van die So֧ölogiese Instituut van die Russiese Akademie vir Wetenskap, om ses nuwe chiggermyt-spesies te identifiseer. Sy het die myte op veldmuise naby Hoedspruit in Mpumalanga gekry. Die aankondiging oor die nuwe spesies is in die vaktydskrf <em>Systematic and Applied Acarology </em>gemaak. </p><p>Chiggermyte is teen minder as 'n millimeter besonders klein, en daarom geensins maklik om op die oog af raak te sien of uit te ken nie. Hulle val in die groter Arachnida-klas waartoe spinnekoppe, bosluise en skerpioene ook behoort. </p><p>Chiggermyte maak hulself gedurende die larwestadium op gashere tuis, en val daarna af om deur hul ander lewenstadiums in die veld te ontwikkel. Wanneer die larwes op hul gashere (soos mense, vee en troeteldiere) voed, veroorsaak dit dikwels irriterende, jeukerige bytplekke. </p><p>Die meeste van die 80 Suid-Afrikaanse chiggermyt-spesies (daar is 440 beskryfde spesies wêreldwyd) waarvan kenners weet kom in KwaZulu-Natal voor, maar min opnames oor hulle is al elders in die land gedoen. </p><p>Twee van die nuwe spesies, <em>Ascoschoengastia ueckermanni </em>en <em>Schoutedenichia horaki, </em>is vernoem na twee van prof Matthee se mentors. Hulle is die Suid-Afrikaanse arakaloë (myt- en bosluis kenners) prof Eddie Ueckermann van Noordwes Universiteit en professor Ivan Horak van die Universiteit van Pretoria. Beide is al verskeie jare afgetree (tans is Ueckermann 69 jaar oud en Horak 86), maar steeds besig met navorsing in hulle onderskeie velde. 'n Derde spesie, <em>Trombicula walkerae, </em>is vernoem na wyle dr Jane Walker, wat 'n kenner was oor die bosluisverskeidenheid van Afrika, en onder meer handleidings oor die spesies in Botswana en Kenia help skryf het. </p><p>Vlooie, luise, myte en bosluise word almal as uitwendige parasiete beskou wat op een of ander stadium gedurende hul lewensiklus op die liggame van gasheerdiere voorkom en op hul bloed voed. Mens kry ook inwendige parasiete, soos lint-, plat en rondewurms. Elke dierspesie het gewoonlik 'n reeks parasiete wat heel uniek tot hulle is. </p><p>Prof Matthee reken aansienlik meer moeite moet gedoen word met opnames oor die verspreiding van spesies en hul beskrywing, aangesien elkeen 'n unieke rol speel in die behoud van ekosisteme. Parasiete verteenwoordig ʼn noemenswaardige deel van die biodiversiteit op aarde, want meer as 50% van alle dierlewe is parasiete of vertoon een of ander vorm van parasitisme gedurende hul lewensiklus. Sommige kan ook siektes oordra na mense en diere, en daarom is dit nodig om te weet waar in die land verskillende spesies voorkom. </p><p>“Parasietnavorsing is erg 'n verwaarloosde studieveld in Suid-Afrika," sê prof Matthee, wat reeds die afgelope twee dekades daarby betrokke is. “Daar is 'n gebrek aan kundiges in die land en daarom maak ons gereeld van oorsese kollegas gebruik om ons te help om nuwe spesies te beskryf." </p><p>Een van prof Matthee se voormalige doktorale studente, dr. Andrea Spickett van die Landbounavorsingraad se Onderstepoort Veeartseny Instituut, het gedurende haar opnames oor die inwendige parasiete wat in 13 soorte muisspesies regoor Suid-Afrika gevind word, minstens 13 onbekende soorte wurms gevind. Hulle moet egter eers formeel bestudeer word om hul uniekheid te bevestig. </p><p><strong>Foto's</strong></p><p>​Prof Sonja Matthee van die Universiteit Stellenbosch het ses nuwe spesies chiggermyte ingesamel en help vernoem.  JC Bothma, 'n MSc-gegradueerde van die Universiteit Stellenbosch, wat twee nuwe luisspesies naby Fraserburg ontdek het. 'n Foto onder die mikroskoop van een van die nuwe luisspesies, <em>Polyplax megacephalus, </em>wat skaars een millimeter groot is<em>. </em>​<br></p><p>​ <br></p><p><br><br></p>